I'm gonna go where dreams like rivers flow

unravelling the mysteries

2011-04-28T08:12:00.003+02:00

Opvallend genoeg spelen sentimentgevoelens vooral ’s nachts op. In het donker vieren ze feest, bevrijd van relativerende kaders zoals m’n gezond verstand. Ze proosten op mijn herinneringen en drinken al mijn houvast weg in één laatste teug. Mijn verdrongen gedachten zijn hun muziek waarvan de ze volumeknop graag voluit draaien. Onuitgenodigd vind ik mezelf buiten de deur, alleen en leeg.

Dan ontdek ik dat ik nooit meer zal ik oprecht kunnen genieten van iets simpels als een boterham met vruchtenhagelslag of een zondagmiddag in de speeltuin. Ook de dagen van het aftellen (voor verjaardag, feestje of Sinterklaas) liggen met zekerheid achter me. De vroegere onbevangenheid is bevlekt door de wetenschap dat alles, echt alles zijn donkere kanten heeft. M’n roze bril is kwijt.

Daarbij weet ik dat, hoe vastberaden ik mezelf ook terugwens naar die ene zomer, die ene vakantie, ik daar nooit de tijd mee kan vervangen. Op het moment dat ik een nieuwe generatie ‘jong’ en ‘schattig’, maar vooral ‘onwetend’ begon te vinden, was het werkelijke kwaad al geschied. Ik werd oud.

En nu is het wederom tijd om m’n spullen te pakken. Ik voel me als een onwillige knecht, koppig maar voortgeduwd tot ik vooruit beweeg, struikelend over mijn eigen voeten. Ik moet wel. De tijd laat mij geen keuze.

Op zo’n moment besef ik dat mij niets rest dan me eraan over te geven. Ergens vind ik daarin ook een troost, een vertrouwd houvast waaruit ik weer verder kan. Ik voorspel nu al een verlangen terug naar dit moment, onwetend en verwachtingsvol als ik nu ben. De mogelijkheden, de momenten, de kansen die ik nu nog voor me had liggen… de verzuchting klinkt al door m’n hoofd.

Nu al weet ik dat ik het daglicht straks zal verwelkomen, samen met de realiteit die een einde maakt aan het feest. Als de lege bekertjes van de vloer zijn opgeraapt en de zaal is gelucht, dan lijkt het net alsof alles maar een droom was. De feestgangers trekken zich terug en ik neem het over. Misschien loopt de tijd ’s nachts wel op mij voor, maar overdag, dan speel ik zijn spelletje mee.

dreams make the world go round

2010-10-18T11:50:00.000+02:00

Als ik een anti-deeltje was, dan zou ik heel gelukkig zijn. Deze wereld is slecht, er is honger, er is armoede, er is overgewicht, er is pijn. In mijn wereld zou dan alles anti zijn. De wereld is goed. Iedereen heeft genoeg te eten. Iedereen heeft anti-geld, dus van wat er niet is, kan je juist heel veel kopen. Mensen kunnen op een verjaardag kiezen uit taart en anti-taart, en wanneer ze dat allebei eten, blijft er niets over, behalve de gedachte aan de lekkerheid. Alle pijn wordt anti-pijn, en hoewel alle blijdschap ook anti-blijdschap wordt, zal de balans over het geheel toch positief uitvallen.

Ruzies worden vriendschappen, conflicten worden overeenkomsten, wantrouwen wordt vertrouwen en verdriet wordt een glimlach.

Kom je ook op m'n anti-feestje?

on the way back home

2010-10-08T18:35:00.016+02:00

As I was biking today, crossing the boundaries of the world of the elderly to enter day-to-day life, I landed right back in childhood. Twelve children passed me by, two by two, chatting away about quite anything. Nothing to worry about. They walked when they were told to and they would stop when they hit a tree. No need to get agitated when crossing the street. No complaints at all, for they were just experiencing yet another adventure on their exciting way back home. Happy in their own little world.

Normally, this would leave me longing for a trip ten years back in time. Now, however, I remembered something that changed my mind.

Awkward moments when you had to pick a boy to stand in line with. Tripping over someone else's feet - again and again. And the knowledge that it would all boil down to feeling a clammy hand in yours, holding on tightly. Yuk.

Thank goodness those times are gone.

stop this plane

2010-09-25T20:52:00.002+02:00

Nu ik hier in m'n kamer zit, zonder vrienden in de buurt, zonder aangenaam warme lucht om me heen, zonder de geur van dennenbomen, afval en eten door elkaar, zonder veranda om mijn benen overheen te laten bungelen - nu dringt het pas echt tot me door. Ik ben weer thuis.

Morgen wordt de eerste dag zonder zere voeten, want er zijn hier geen indrukwekkende dingen om naartoe te moeten lopen.
Vannacht wordt de eerste nacht met meer dan vijf uur slaap, want er zijn hier geen mensen om me gezelschap te houden.
Vandaag was de eerste keer aankomen zonder verwijtende blik, want er was geen omgeving meer om in te kunnen verdwalen.
Vanavond wordt de eerste avond zonder insectenbeten, want het is te koud om nog gezellig buiten te kletsen.
Straks wordt het eerste moment dat ik tijd heb om een boek te lezen, want er zijn geen belevenissen meer over om op te schrijven.

Een paar uur geleden kwam ik hier aan en ik wil nu alweer terug.

(not quite) ready for take-off

2010-09-19T20:32:00.003+02:00

my dear possessions,

let's not play hide and seek when I've only got a few hours left to gather you and kidnap you and take you on a trip to Rome. believe me, you'll thank me when you're there. now listen and leave your hiding places, please.

lots of love, your (slightly stressed) owner

a couple of hours until a parallel universe

2010-09-19T19:24:00.002+02:00

risotto - rome - gelato - rome - narrow little streets - rome - impressive buildings - rome - detailed pictures - rome - campfire feelings - rome - spaghetti towers in carbonara sauce pools - rome - imprints of ancient history - rome - following centuries of footsteps - rome - reliving the past - rome - ciao bella! - rome - handsome italian boys - rome - vespa - rome - decent temperatures - rome - the city of secrets

guess where I'll be tomorrow?

-

2010-09-16T12:10:00.000+02:00

Het tweestemmig geratel van vingers op de toetsen. Hier en daar wat geklik. Lange stiltes. Voor mij een pauze wanneer de woordenlijst weer is afgerond - tijd voor een nieuwe mok lauwe thee en een bakje rijstepap. Voor hem een pauze wanneer het volgende telefoontje is afgelopen - op naar de koffie met een koekje erbij. Af en toe worden er wat woorden uitgewisseld, maar dan gaan we weer op in onze eigen bezigheden.

Middageten. Hij bakt een eitje dat ik niet mag hebben, ik eet de rijstepap die hij niet hoeft. Soms is het niet eens zo erg om ziek thuis te zitten.

under influence

2010-09-15T20:47:00.003+02:00

Eén blik op ons aanrecht en je weet precies wat wij in de kast hebben staan. Het lijkt wel alsof er van elk onderdeel van het serviesgoed één voorwerp is uitgekozen en die verzameling is netjes uitgestald. De kom rijstepap staat gebroederlijk naast de afkoelende mok thee, en ook de geïmproviseerde milkshake schuift graag aan in het rijtje. Geen normale maaltijd vandaag, want de kaakchirurg is weer lekker zijn gang gegaan. Hier wat tandvlees schrapen, daar wat bikken, et voilà, mijn verstandskiezen zijn voortaan verleden tijd.

In plaats van dat we daar meteen van kunnen genieten met een stuk taart en een mok chocolademelk, moet er natuurlijk eerst tussenperiode van bezinning aan vooraf gaan. Het is ook niet niks om zomaar afscheid te nemen van zo'n belangrijk onderdeel van jezelf. Om het verdriet op te vullen, kreeg ik een flinke dosis pijn vergezeld van een tasje vol medicijnen wanneer het weer even te overweldigend werd. Bovendien kreeg ik ook nog een aardig briefje in van die goeie man zelf toegestopt, met een voorspelling van het verloop van de komende dagen.

Een week lang bloed en ellende, tien dagen spoelen, wel goed blijven eten, maar geen vast voedsel, en niet te koud, en niet te warm, en niet te pittig, en ook niet te vloeibaar, en geen alcohol, en niet roken. Als aanvulling op deze gevarieerde maaltijd slik ik nog wat fijne pijnstillers. Je zou er niet stoned van raken, maar wel behoorlijk poëtisch en ik heb steeds meer moeite met het ontwijken van de deurpost. Helaas voel ik de blauwe plekken op m'n arm dan weer wel.

Vandaag dat ik nu watertandend naar het aanrecht staar, waar het hele servies staat uitgestald met het ruime aanbod aan voedingsmiddelen dat ik nog heb. Kampertemperatuur betekent toegestaan, en toegestaan betekent exit rommelende maag.

Alleen jammer dat zo'n prik dan ook je smaakpapillen verdooft.

memories

2010-08-27T08:36:00.001+02:00

Het geklapper van wapperende reclamedoeken langs de weg naar school? Net een zeil dat nog even moet worden strakgetrokken, zodat er daarna weer ontspannen gekletst en gelachen kan worden. Met luid geratel omhoog worden getakeld richting het hoogste punt van de boomstammetjesattractie in Walibi? Aan de hoogte wordt al geen aandacht meer besteed, het enige wat indruk maakt is het vertrouwde geluid van het kabbelende water tegen het bootje. Iemand die het woord 'chocolademelk' in de mond durft te nemen? Meteen de gedachte aan het chocomellied - en teleurstelling omdat er niemand in de omgeving is die even in kan zetten.

Zelfs als er nergens aanleiding is tot een associatie met het ronddobberen in een zeilbootje - sorry, scheikundeles - is het toch die ene week waar ik aan terugdenk. Waar zijn vervalsreacties voor nodig als je daar midden op het water drijft? Waarom ook maar leren over Thales als een uurtje soften alle logica voorbijstreeft?

Ik geloof dat het wel duidelijk is: ik ben toe aan de herfstreünie.

sitting, waiting, wishing

2010-08-15T23:00:00.004+02:00

Did you ever believe you had something which you could rely on, just to realise eventually it wasn't there all along? Have you ever felt the emptiness of longing for something out of reach? Did you ever make a wish that never came true?

friends to talk to in the middle of the night
brown bread with cheese
genuine interest instead of shallow pity
things lasting forever
a time machine to make your mistakes undone
a letter on the doormat
home
just a moment to speak out my thoughts
a moment with you
another body
guts
one more chapter when the book is finished
someone coincidentally dropping by when you're lonely
endless patience
a smile
a hug

Some take so little, some hurt so much.

got my new shoes on

2010-08-04T20:54:00.000+02:00

Soms is het heerlijk om oppervlakkig te zijn. Om boeken te lezen die geen diepere inhoud hebben dan het liefdesleven van de eenzame, maar hopeloos verliefde hoofdpersoon (bad guy leaves, good guy stays). Om films te kijken waarvan je aan het begin de afloop al kunt voorspellen. En, als je budget het toelaat, om eindeloos te winkelen in de straten van een onbekende stad, totdat je dat ene kledingstuk hebt gevonden waar je al tijden naar zocht.

Echt, kleding kan je gelukkig maken. Ik zie het al als ik naar m'n eigen kledingkast kijk. Die valt onder te verdelen in normale kledingstukken, van het soort dat er simpelweg voor zorgt dat je bedekt over straat gaat, maar verder niets speciaals in zich heeft. Verder zijn er ook een aantal opvallende dingen, die heus wel leuk staan maar niet bepaald bedoeld zijn om vrij in rond te huppelen. Altijd moet je ervoor zorgen dat je nergens aan blijft haken, oppassen dat je er niets op morst, je adem inhouden omdat de knoopjes anders losspringen of het omhoog hijsen dan wel naar beneden sjorren. Je hebt een flinke dot zelfvertrouwen nodig voordat je deze uit de kast trekt. Het zijn dingen die je graag aan zou doen, maar uiteindelijk verlaten ze hun hangertje niet. Dit in tegenstelling tot die speciale kleren, waarop geen van de vorige genoemde zaken op van toepassing is. Kledingstukken waar je je heerlijk comfortabel in voelt, maar die je ook vrolijk maken als je in de spiegel kijkt. Ze bedekken precies wat je liever niet ziet aan jezelf, maar brengen naar voren wat jou zelfvertrouwen geeft. Als je deze aantrekt, voel je je zodanig op je gemak dat de complimentjes binnen blijven stromen. Je ziet er zelfs tegenop als het weer tijd is om ze naar de wasmand te brengen. Er een traan om laten is overbodig, maar zodra ze schoon en opgevouwen in je wasmand liggen, krijgen ze een voorkeursbehandeling.

Het is de kunst om je tijdens het winkelen niet te laten verleiden door een prijskaartje of de aanblik van andere mensen die hun handen vol hebben met winkeltassen. Om jezelf niet te overtuigen van het nut van die ene broek als je in de paskamer al excuses zit te bedenken voor de dingen die je er minder leuk aan vindt. De spullen waar je vanaf het begin al niet van overtuigd bent, die zul je blijven behandelen als verre kennissen. Het is leuk dat je ze kent, maar echt iets eraan hebben doe je niet.

Nu ik hier zit in m'n oversized trui, voor nog geen drie euro gevonden na een dag lang struinen door de Rotterdamse straten, weet ik het zeker. Die ware vondsten, daar hoef je eigenlijk niet eens op zoek. Wanneer het bij je past, dan weet je het eigenlijk al. Als je ze hebt gevonden, is het liefde op het eerste gezicht.

signaalkamp rules the waves

2010-07-17T14:47:00.001+02:00

om vijf uur 's nachts aan de chicken tonight, jongens tegen de meisjes en tot je knieën in de modder, keihard meezingen met it's raining men omdat je écht absolutely soaking wet bent, het bewonderen van de melkweg, je 's avonds optutten voor een sjiek diner volgens de etiquette om de volgende dag in een charmant regenpak door de friese straten te rennen, lekker dansen in het ruim, in random friese dorpjes buiksoften, uren zeilen zonder een huis tegen te komen, borrelen op het bovendek van de poeper tot ver na zonsopgang, spontaan beginnen te zooien tijdens het zeilen (en dan maar in het water duiken omdat er verder geen douches zijn), uit volle borst het Wilhelmus meezingen tijdens de finale, in een of andere kroeg allerlei dronkenschapsverhalen opdiepen en je dan afvragen of ze je nog alcohol zouden schenken, weekvoorraden inslaan bij de pooiersupermarkt, met z'n allen op het voordek van de poeper in elkaar gevouwen omdat het daar zo lekker warm is ook al is het midden in de nacht, elke ochtend een flinke pollepel havermout, surprise-eieren kopen omdat de chocola eromheen gewoon de lekkerste is, nachtzeilen onder het licht van de sterrenhemel, medelijden opwekken door het voordragen van problemen van tienjarige meisjes die zwanger willen worden, lepeltje-lepeltje liggen tegen de kou, heerlijk tenten en echt diepe gesprekken aan kunnen gaan, geluksmomenten zoals kalkoenspiezen en zonsondergangen delen, aardbeien met slagroom eten in een lantaarnverlicht weilandje, door dorpjes trekken met een hogedrukspuit en een fles echt fries bier, elke ochtend een verfrissende duik in het water voor het ontbijt, op de tafel springen, dansen en zingen voordat het avondeten uiteindelijk begint, dekdiscooo, afwassessies van anderhalf uur, met z'n allen bij de snackbar tijdens het passagieren voor molkesjakes, bezoekers trekken met een uitgebreide versie van het standjesspel, onschuldige voorbijgangers suikerklontjes mee laten smokkelen, nagels lakken in alle kleuren van de regenboog en elkaar met tattoo-pennen bekladden, tompoezen maken in de hoosbak en met de meerpin, in een treintje in de boot zitten om elkaar warm te houden, kijken naar vallende sterren maar uiteindelijk in slaap vallen onder de sterrenhemel...

alsof een warme douche daar ooit tegenop zou kunnen wegen.

it's that time of year again

2010-06-26T02:17:00.004+02:00

This year, I successfully conquered the night before Sinterklaas, Christmas Eve and the last few days before the summer holidays. My good night's sleep wasn't put at risk by test week. (That's to say, I fell asleep the moment my head touched the pillow.) I even had my rest while coping with illness, school paper worries and essay related stress.

But just now, I felt like that seven-year-old again, waiting for the hours to pass until the night would finally be over, so that her birthday could start. It's the same hot, humid weather all over again. The seconds seem just as unwilling to tick away. I remember lying in bed awake, eyes wide open, staring at the ceiling. Changing sides every five minutes just to quicken the process of falling asleep.

Ten years later, and it feels exactly the same. The fan hasn't yet been installed in my room (which I'm going to fix the minute the other people in this house will get up) so there's no rescue for my sleeplessness this time. The trick with putting my feet under my pillow, my head at the foot of my bed & falling asleep because of the amazement of how different your rooms looks if you change your point of view - it doesn't work anymore.

Luckily, I realised that now I've got my very own laptop, and some people who are willing to sacrifice their sleep surfing around on the Internet and keeping me company. Finally I found a way to get through the night until my eyes get sleepy and my thoughts calm down.

Ah, the blessings of growing up. At least I found one.

party pictures

2010-06-25T22:36:00.000+02:00

thousands of hugs & ♥'s for these girls

ciao ciao

2010-06-20T11:21:00.002+02:00

like a boomerang

2010-06-18T19:05:00.002+02:00

Ik heb een probleem. Denk ik. Als ik anderen moet geloven zelfs een groot probleem. Sinds ik een jaar geleden een nieuw mobieltje heb gekocht, is die namelijk vaker buiten dan binnen mijn bezit geweest. Eerst heeft hij ruim twee maanden bij mijn opa gelegen. Achtereenvolgens vond hij zijn thuis in het zwembad, bij verscheidene vriendinnen, ver achterin mijn kast, in plekken van mijn tas waarvan ik niet wist dat ze bestonden, de H&M en gewoon Het Zwarte Gat Waar Alle Dingen Die Je Nodig Hebt In Verdwijnen.

Volgens mij ben ik zelf nog wel degene die er het minste problemen mee heeft. Sowieso vind ik het niet nodig om zo'n ding altijd maar in je zak te hebben. Je broekzak slijt ervan uit en let's not pretend, het grootste gedeelte van de tijd kijk je niet tegen nieuwe sms'jes aan, maar herlees je uit verveling de oude.

Soms, tijdens momenten dat de afwezigheid weer eens zo lang duurde dat ik dacht dat dit keer definitief zou zijn, overwoog ik wel een nieuwe aan te schaffen. Pas sinds deze zwarte is het namelijk zo dat ik herinnerd word als het meisje zonder de mobiele telefoon. Ligt het aan het onopvallende uiterlijk? De robuuste uitstraling, die je vertelt: "Waar je me ook ingooit, wat je ook met me doet, ik kom er altijd weer levend uit"? Elke keer dat ik hem weer terugvind, ben ik echter weer blij dat ik het niet heb gedaan - want laten we eerlijk zijn: ik en een touch screen? Nee, ik ben waarschijnlijk echt beter uit met mijn onverwoestbare, onopvallende exemplaar. We hebben samen namelijk al heel wat val- en schrikmomenten beleefd - en doorstaan! Onze band is hecht.

Dus, wat ik hier wil zeggen? Ach ja, dat m'n broeken dus niet verslijten. Dat het handig is dat je beltegoed niet wegvloeit naar nutteloze mededelingen en gesprekken. En misschien ook dat je niet al te boos moet worden als ik hem weer eens kwijt ben, want één ding is duidelijk:

hij komt altijd weer terug.

food for thought

2010-06-14T18:38:00.001+02:00

if God had a name

what would it be and would you call it to His face?

if you were faced with Him in all His glory

what would you ask if you had just one question?

if God had a face

what would it look like?

and would you want to see

if seeing meant that you would have to believe

in things like heaven and in Jesus and the saints

and all the prophets?

what if God was one of us?
just a slob like one of us
just a stranger on the bus
trying to make his way home

~ Joan Osbourne

day to day scene

2010-06-13T21:39:00.001+02:00

Although the weather could've been quite a bit better the past few days (suggestion: blue sky, cute clouds, sunshine pouring down), I actually had a great time! I figured I'd need some fuelling to be able to cope with test week when that would arrive, and it's true, it does come sooner than you expect.

I happily enjoyed making tees, putting flowers in my hair, watching funny movies while nipping at self-created cocktails, enjoying liquid Bounty-heaven, and making the best pancakes in the wooooorld.

As for now, back to real life. :(

chemistry

2010-06-10T22:39:00.000+02:00

Er was eens een meisje met beenwarmers. Die hadden alle kleuren van de regenboog. Helaas was het geen vrolijk meisje. Ze had het namelijk verschrikkelijk warm! Ook had ze een hele zware jeugd gehad (want vroeger droeg ze een ijzeren helm). Haar vader was een circusartiest en hij deed de act: achtergronddansen. Hij was ook heel stoer. Omdat hij verwachtte dat zijn dochter dit spectaculaire broep ook ging uitoefenen, had hij haar de helm gegeven. De pluim erop waaide zo leuk mee tijdens de salsa!

Het maakt het meisje alleen niet gelukkig. Ze was namelijk verliefd op iemand met een ijzer- en wolallergie. Daarom besloot ze op een dag haar leven te veranderen! Ze zou uitvinden worden van een anti-allergiepil! Ze studeerde en studeerde, de hele dag door las ze boeken. Behalve 's avonds dan, als ze haar vader in het circus kon bewonderen, want dan zat ze altijd op de eerste rij!

Het probleem was dat haar vader allergisch was voor letters en zijn kind daarom nooit had kunnen leren lezen. Dus besloot het meisje haar studies te laten vertalen naar hiërogliefen. Ze was namelijk een meisje, en die kunnen twee dingen tegelijk. Haar leven leek perfect, tot ze op een dag de jongen tegenkwam waar ze verliefd op was...

Haar helm droeg ze al niet meer, maar haar beenwarmers kon ze niet uitdoen, want dan was ze immers niet meer het meisje met de beenwarmers. De jongen kreeg een vreselijke allergische reactie en het meisje schrok daar nogal van! Hij was ineens niet meer knap! Ze viel tenslotte niet op glazige ogen, koortsige wangen en lopende neuzen! Nu was haar hele studie voor niets geweest!

Gelukkig maar dat ineens haar prins op het witte paard kwam aanrijden met toegangskaartjes voor het circus in de ene hand en een ventilator in de andere. Het meisje besefte dat dit haar ware droomprins was. Ze leefden nog lang en gelukkig.

met dank aan Ciska

prom night

2010-06-09T22:47:00.002+02:00

we went with this amazing car...

... and had a fabulous night! loved it!

fascinated

2010-06-07T14:09:00.002+02:00

Sometimes it just happens. Flipping across the pages of a book, listening to a well-prepared but barely heard talk - pang! Suddenly it hits you. It isn't as if you discovered gravity or invented the wheel, but it certainly comes close. It's the feeling that you, for the first time ever, understand what something means. You didn't even know you were seeking answers, but now that you've found them, you can't get those questions out of your mind. Your view on life changes. Sometimes it's even as if you've grasped the answer to the meaning of this world, the purpose of your life. 42. And all of that in a split of a second.

Okay, maybe 'seeing the meaning of life' is a bit generously put, but I hope you recognize these moments in which you get touched so deeply that you know it will somehow influence your life forever. It could be the discovery of a talent you didn't know you possessed. You might have a vision of your future so clear that it seems to be happening already. You get the same things pointed out again and again by different people. How would they know? Can they read my thoughts?

As I think about my future plans, this happens to me all the time. I may praise myself lucky, I guess. Two years ago: no clue whatsoever about anything I would do after the summer holidays. Nowadays: study chosen, piles of dreams and desires to pursue, not a thing in my way.

Yesterday, however, while I was reading a book that I had been eyeing for a while but never actually planned to read, I got fascinated by things I didn't even know would interest me. America. Second World War. Two fifteen-year-old boys. And, above all, focused on Jewry.

I don't know what happened, but I was drawn into this story from the first page and it hasn't left my mind ever since. It's hard to explain, but it feels like more than just an ordinary book. It feels like the beginning of an enchantment.

seventeen

2010-06-05T23:13:00.003+02:00

Na op de valreep nog mijn allereerste examenfeest te hebben meegemaakt, ligt 'zestien' nu voorgoed achter me. Ja. Definitief. Ik zou nu zo een ontzettend sentimenteel verhaal kunnen schrijven over de tijd die door je vingers glipt en voor je het weet ben je volwassen en verantwoordelijkheid en keuzes maken en zelfstandigheid en - maar laten we dat niet doen.

Zestien was een mooi jaar. De allereerste schoolkrant. Een heerlijk zonnige vakantie in Zuid-Frankrijk, mijn eerste zonder ouders. Voor het eerst op hakken lopen. Een stageplaats aan de universiteit. Lekker gek doen op een festival in Den Haag. Dagboeken uitlaten en collages maken. Duidelijkheid over de toekomst. Midden in de nacht door Utrecht dwalen na een lekker etentje en een romantische film. Oud & nieuw vieren met vriendinnen en een fles champagne. Eindeloos banjeren door de sneeuw. Uitgaan in de Stee. Zomaar tussendoor logeren bij m'n opa. Meedoen aan de BBC Awards. Beste schoolkrant van Nederland. Afscheid nemen van mensen, maar tegelijkertijd weten dat het maar voor even is. Foto's inplakken van lang, lang geleden. Gekke filmpjes maken, die toch eigenlijk wel heel leuk zijn. Gedoopt worden. Bezoekjes aan het pannenkoekenrestaurant. Meer dan anderhalve dag wakker blijven en daarna nog Rotterdam in. Een filmmarathon van meer dan veertien uur. Kletsen en bidden op de zaterdagavond. Laatste piepjestest! De eerste duik van het jaar al in april. Zwemmen in de chocoladevla. Feestjes geven voor de leuk. Voor de eerste keer op de radio. Neurotische typetjes spelen in een geniale film. Nieuwe mensen ontmoeten, oude bekenden tegenkomen. Grenzen verleggen, gewoontes hervatten. Soms wat hectisch, soms heerlijk ontspannen.

Het gaat nog lastig worden om dit te overtreffen, maar ik heb er vertrouwen in!

sweet goodbyes

2010-05-21T15:00:00.003+02:00

Lieve oma,

Het was niet helemaal onverwachts, maar toch een schok. Zo definitief ineens. Nu je daar ligt, met je ogen dicht en je haren netjes gekamd, ben je zo rustig dat ik je bijna niet meer zou herkennen. Toch lijkt het alsof je me elk moment weer aan kunt kijken, om dan overeind te komen, je brilletje te pakken en gewoon weer mijn oma te zijn.

Hoe meer je zelf begon te vergeten, hoe meer we voor jou gingen onthouden. Langzaam maar zeker werd er niet meer met jou, maar over jou gepraat. Er werden herinneringen opgehaald over hoe je was en wat je wel niet had gedaan. Je mag weten, oma, dat het op mij nooit zo'n indruk heeft gemaakt. Die verhalen waren mooi, die anekdotes waren grappig, maar mijn oma was geen meisje. Mijn oma was geen jonge moeder, geen koppige vrouw. De persoon met het dartbord in de tuin, met de zelfgeplukte besjes als toetje, met zo'n ouderwetse draaitelefoon in de hal - dat was jij. Jij was de oma die een dropveter mee naar huis gaf als we weer aan de terugreis begonnen. Die me een bed 'met de sprei van je vader' gaf als ik kwam logeren. Die het zo leuk vond om ouderwetse spelletjes met me te spelen en rond te lopen op de Koninginnemarkt.

Je hebt het misschien niet doorgehad, maar er zijn veel mensen langsgeweest die van je houden. Ieder met een eigen verhaal, waar jij toch als terugkerend element in verweven bent. Ze zullen je missen, dat hebben ze je verteld. Nog een laatste blik op je gezicht en toen was het afscheid genomen. Het was fijn om 'tot ziens' te kunnen zeggen, om te weten waar je voor stond en erop te kunnen vertrouwen dat we je ooit weer zullen tegenkomen.

Tachtig ben je niet geworden, zoals je zelf had voorspeld. Toch scheelde het maar weinig. Nu is het de beurt aan ons om je op te volgen, om een eigen leven te gaan leiden, om zelf zo'n familie op te bouwen. Ik hoop maar dat wij uiteindelijk net zo'n mooi leven zullen mogen hebben als jij. Dat wij een afdruk mogen achterlaten in deze wereld en, uiteindelijk, ook zo'n grote kring van liefhebbenden om ons heen mogen verzamelen.

De afgelopen jaren heb ik veel gedaan waar je trots op zou zijn geweest, maar je hebt het nooit echt kunnen meemaken. Tegelijkertijd kende jij die kant van mij die ik zelf maar pas heb ontdekt. Van het meisje dat nieuw kwam in deze wereld en ingewijd mocht worden op aarde. Je gaat me nu voor naar de hemel, maar alsjeblieft, maak me als het zover is meteen een beetje wegwijs daar, net als toen ik hier nog klein was.

Lieve oma, we zullen je niet vergeten. Het duurt lang voordat ik je weer ontmoet, maar tot die tijd ben je levend in mijn herinnering, elke keer dat ik aan je denk. Ik ga je missen.

Je kleindochter

piles of books & lovely smells

2010-05-19T23:28:00.003+02:00

Ik hou van de bibliotheek. Dat is volgens mij al zo geweest vanaf het moment dat ik voor het eerst die drempel overstapte, voorzichtig mijn ogen opsloeg en dacht dat ik in het paradijs was terechtgekomen. Zelfs toen ik nog niet kon lezen, voelde ik al dat me hier iets bijzonders te wachten stond.

Boeken, overal boeken. Waar je ze niet zien kunt, daar ruik je ze al. Die muffe, maar veelbelovende geur van wellicht lang vergeten verhalen die toch elk moment aan je geopenbaard kunnen worden. Overal potentie tot krakende kaften. In elke kast honderden kaartjes naar nieuwe werelden, waar je jarenlang in rond kunt dwalen - tot je een paar uur later het boek weer dichtslaat.

Wat maakt deze plek zo bijzonder? Hoe kan een ruimte met jaren-zeventigtegeltjes, computers uit het jaar nul en half doorgezakte trappen zo'n sterke aantrekkingskracht op iemand uitoefenen? Waarom ging ik op vrijdagmiddag liever hier naar binnen dan een straat verderop warme stroopwafels te halen? Waarom kwam dit zo dicht in de buurt bij mijn beste voorstelling van hoe de hemel zou kunnen zijn?

Dat zijn vragen die een tijdje door mijn hoofd hebben gespookt. Gisteren, toen ik voor het eerst sinds lange tijd weer binnenstapte en die rust weer op me neerdaalde, wist ik het ineens.

Wie je ook bent en welk boek je ook leest, altijd ben jij het die eigenlijk de hoofdrol speelt. Altijd ben jij degene die het ervaart. Welk verhaal je ook openslaat, jij bent degene die iets meemaakt, die alles voelt, die eindelijk zichzelf kan zijn op alle verschillende manieren die er in je zijn. Dat zoiets wordt omhuld met de heerlijkheid van versleten pagina's en een krakende kaft, dat is een cadeautje dat je erbij krijgt.
Zodra je daar naar binnen komt, ben je met gelijkgezinden, met woordliefhebbers, met boekfanaten.

Zodra je daar bent, kom je thuis.

baby faces, lively places

2010-05-15T22:00:00.003+02:00

Soms zou ik echt wat meer discipline willen. Even dat kind in mezelf uitzetten, zodat ik eindelijk doe wat ik wil doen, en niet wat het makkelijkste is. Nu is het alsof er niets gebeurt wanneer ik mezelf niet streng toespreek en een deadline geef. "Nee, nu even niet je mail kijken, maar pak je boek erbij. Ja, je boek. Dat - nee, niet dat tijdschrift, maar dat boek. Goed zo. Die, ja. En nu naar beneden. Ga maar - nee, niet naar je laptop kijken. Niet - naar - je - oke. Laat ook maar. Doe je ding."
En terwijl zich in mijn hoofd die machtsstrijd tussen mijn wil en mijn vanzelfsprekende gewoontes voltrekt, weet ik al dat ik er spijt van ga krijgen. Want - surprise, surprise - internet slurpt tijd op. Je kijkt even naar dat ene mailtje, die ene site, die ene blog, alles om maar niet naar dat ene klokje te kijken dat je vertelt dat het alweer half twaalf 's avonds is en te laat om nog iets voor elkaar te krijgen.

Mocht je jezelf in dit verhaal kennen - treur met me mee. Het zijn namelijk lang niet altijd de leuke dingen die ik eerst doe, zodat ik aan de eind van de dag gelukkig, maar huiswerkbeladen m'n bed in kruip. Het tegendeel is waar. Niet dat ik echt huiswerk maak. Het is meer dat ik halverwege de dag het ongelukkige moment ervaar dat ik eraan denk. Zelfs zo'n gedachte is al gevaarlijk. Uit ervaring kan ik zeggen dat zulke bewustwordingen namelijk leiden tot gemiddeld zo'n twee uur tijdsvertraging en 0 minuten homework quality time.

Zoals gewoonlijk verlies ik natuurlijk weer de rode draad van m'n verhaal, want wat ik eigenlijk wilde vertellen, dat was dat ik het vandaag anders had aangepakt. Het heeft te maken met die quality time. Af en toe heb ik zo eens de neiging om die honderdachtentwintig punten op mijn to do-lijstje anders te benaderen. Zo van: "Jongens, ik heb jullie veel te lang verwaarloosd. Het spijt me. Vandaag ga ik het goedmaken. Vandaag ga ik tijd met jullie doorbrengen, en wel zo lang dat ik jullie door en door ken. Ik wil alles van jullie weten. Ik wil jullie leren kennen van top tot teen en als iemand me iets over jullie vraagt, dan wil ik jullie hele levensverhaal op kunnen ratelen. Ik word jullie beste vriend. Maar, en daar waarschuw ik jullie voor, zodra ik eenmaal op dat punt ben gekomen, wil ik dat jullie beloven dat ik jullie nooit - meer - zal - zien."

Het punt is namelijk: het werkt. Als je er één keer voor gaat zitten, dan ben je zo klaar. Dus waarom zou ik dat niet toepassen op wensen in plaats van altijd maar op verplichtingen? Let op, want hier komt bijna de ontknoping van het verhaal, echt waar. Ongeveer een halfjaar geleden had ik de onweerstaanbare drang om jeugdfoto's op te zoeken, te sorteren en in te plakken. Dat opzoeken is gelukt, sorteren zou je het op zich wel kunnen noemen, maar van inplakken is het in de verste verte niet gekomen.

Dus heeft de volwassene in mij (wel van diep opgegraven, inderdaad) vandaag het heft in eigen handen genomen. En ik luisterde. Echt. Samen met m'n moeder heb ik alle foto's nog eens doorgenomen. Eindelijk hoorde ik alle verhalen achter de foto's, alle dingen die we hadden gedaan, alle gebeurtenissen die we hadden meegemaakt. Op zo'n moment wordt pas duidelijk hoe erg iedereen verandert.

'Moet je eens zien, wat had je vader nog een babyface hier!'

*

2010-05-10T13:00:00.001+02:00

Life's like a coin. It might shine and sparkle as if it were gold, it might give you happiness, pleasure, joy, it might provide you with such a pile of dreams that you could hardly pick one to fulfil - but there's more to it.

The other side. It's invisible when you look directly at your coin. You might discover bits and pieces of darkness once you study it from an angle, but you can always put it off your mind. Pretend that you forgot.

However, sometimes the coin flips. Nothing you can see but pain. Nowhere you can hide from all the misery. Death itself looks you in the eye and it's determined to control your thoughts.

I've got a feeling that the coin might be flipping again.

ladieda

2010-04-27T20:10:00.002+02:00

It's been a while since I did something real stupid. Probably about a month or so, for that's when test week came to an end and sleep deprivation was finally conquered. From that angle, it wasn't that surprising that there had to be a day that it happened again. I stumped my toe.

Today was a biking-home-without-a-jacket-day. A not-so-interesting-but-still-quite-satisfying-day. It was one of those days that aren't that remarkable on their own, but which do give you this overall feeling of happiness. I actually felt quite pleased with how everything went. But then I stumped my toe.

I have to admit it may seem to you, my public, as if this wasn't by far the first stupid thing I did this month. That's true. The thing is, when I did that sound of music dance, when we made up tennis ball games in the back of the car, that was because we intended to do so. This, however, wasn't done on purpose. It just happened.

The first five seconds it hurt real bad, like it always does, but the problem wasn't solved when the pain had disappeared. My toe just kept bleeding, and bleeding, and bleeding. And then, when I decided to put my foot in the water (for it was already five minutes past six), that was probably one of the worst things I could have come up with. Water multiplies the blood, but it doesn't seem to dilute anything. By the time I looked at my foot again, it was as if it'd been cut off or something. I wasn't allowed to even touch the water, which was all the more annoying because I hadn't wanted to go to training anyway, and this felt like a huge waste of time.

Tons of toilet paper, heaps of empathatic words and finally some bandages later, I hit the water. And it felt good. It was just that I almost didn't have any time to swim because everyone wanted to know what happened, how it happened, how I felt and if I could please tell it again because they were very sorry but they didn't hear it clearly enough.

Certainly a day worth remembering.

suuuuuuushi

2010-04-25T20:04:00.004+02:00

Yeah, this weekend was pretty awesome. Did you ever wonder how many hair creations you could come up with including a tennis ball? I'm proud to say we found the answer. :)

It's not as if complete days were filled with such remarkable experiments. We also had quite some serious time with a lot of eye-opening conversations. The theme of this camp was One Eighty, both referring to the switch you make when you truly follow God and to the question how to reach your goal. I guess I could do with a wake up.

It's just that in between those moments, we had to find a way to prevent ourselves from falling asleep. So, that's why we went swimming in an icy river, climbed trees, played sushi games, made rocket sounds, watched films in the bathroom, biked through caves, did sound-of-music-dances on the grass and ran through people's gardens at 3 am.

We had to fight our exhaustion!

maak het een beetje!

2010-04-21T09:17:00.001+02:00

Als je vriend het uitmaakt

en je hart zegt: “Maak hem af!”

Maak hem dan gelijk ook in:

Ja, zet hem op sterk water.

Het maakt je dag weer goed

en ach - hij maakte het ernaar.

Het enige wat slecht voelt, is de spijt

en die komt later.

a missing piece

2010-04-20T20:14:00.001+02:00

sweet cat, silly cat, purring cat, happy cat, grumpy cat, funny cat,

cuddly cat, red cat, lazy cat, brave cat, stubborn cat, pleased cat

bye, cat.

paradise by the dashboard light

2010-04-17T22:01:00.009+02:00

So here I sit, far away from home (okay, let's not exaggerate, but I sure feel like a tourist now), a tad of coldness in my toes, a laptop accu running low and still this sensation of ultimate freedom flowing through my body.

How come? Well, the cause of this exceptional situation is quite a pragmatic one - my mother had to finish her papers. All four of them. So, she waved us goodbye, is probably now enjoying herself in an empty house with two cats and the guinea pigs, while we're having the time of our life.

We just watched sunset, and it was amazing. Guess I never truly realized how beautiful that is, and how quickly it happens, too. The actual disappearing part only lasted for a minute, if not less. Maybe that's exactly what makes it so hard to grasp and thereby so intriguing to watch. Ah, and the fact that you can actually see the stars here afterwards too. Quite a reward, I think, for walking all those 700 metres from our camping spot to the beach.

I've got a feeling that this summer - and okay, let's add spring to that too - is going to be pretty amazing. Weird pictures, funny faces, thoughtless comments on whatever pops up in our heads, healthy tans, colourful skirts, delicious ice creams, feet splashing in the river water, collecting blackberries (& making jam, when finding them in abundance at some paradisiacal place), salads to be munched by the bowl - let's be honest, what's not to love?

Yeah, I might be captured in a cracking and sighing caravan, which is missing a lamp, half a bed, a decent refrigerator and moreover is ugly-coloured too - this is still one of the most comforting places I know. For the cracking gives me this feeling of peace, the rattling rain makes me calm and the ugly colour? I used to think it was gold.

Golden times, this summer, is my prediction. :)

pleidooi voor rechtvaardigheid

2010-04-16T11:50:00.001+02:00

De ééncellige amoebe wordt sterk in het voortbestaan bedreigd - en dit is een zorgwekkende ontwikkeling. Alle natuurlijke habitats worden aangetast door een vergaande fobie voor alles wat je niet verblindend tegemoet glimt. Elke theedoek gaat in de wasmachine, elk aanrecht wordt schoongeboend, en wat te denken van mondkapjes, ontsmettingsmiddelen en desinfecterende alcohol?

Open je ogen voor dit onrecht en stop deze verwoesting!

so tired yet so relieved!

2010-04-10T22:38:00.008+02:00

I think this day was a day of writing history - at least a substantial part of the history of my life. Experiencing such a bonding love for language, such an ultimate striving for poetic words, such a great atmosphere: it made my heart racing and wishing for more.

This love for written language must be something deep inside of you. That you can be overjoyed with a group of words, quickly scribbled on a piece of paper, or with the way people put forward their message, carefully yet enthusiasticly. Not often do I meet a soulmate when it comes to these things. However, today that might have changed.

At the finals of the BBC Awards, it was as if we'd landed in some parallel universe with like-minded people. Word-loving people. World-loving people. It amazed me how internationally aimed everyone was - and moveover, it inspired me. How can you not enjoy a witty remark, a perfect observation, a sharp description of something, so that it opens your eyes and truly lets you see how things are? My eyes were certainly opened today.

So this waterfall of inspiration has been flooding upon me ever since. Words keep popping up in my head. Happiness catches me again and again. I'm so thankful I got to experience all of this, all the more because I wasn't alone. In these past hours, I noticed that however nice it might be having good things happening to you, it only gets better when you get to share all of it. Whether it was the excitement, the nerves, the joy, the doubts, the laughing or even the winning, the best part was running at my nearest friend and grasping her in a hug so tight we almost couldn't breathe (although I got quite some killer hugs from 2 little girls yesterday evening too, hehe). So thank you, Renate, for being my friend. :) Also a lot of thanks to all the other people who sympathized with us!

In two days, so much has happened. It was my radio debut, I had an awesome afternoon in The Hague with shopping and some kick-ass-take-away-money-wasting-coffee, went to a reception at the British embassy, laughed lots and lots with my dear friend, played games at her house, had some cake, talked a lot and laughed some more, watched a film, tried and discussed several outfits, visited Amsterdam, went to the BBC finals which were absolutely fantastic and also heard about winning the prize for the best school paper in Holland! There's only one adequate response to such an amazing day in life.

PAR-TAY!

aaaah!

2010-04-09T05:47:00.001+02:00

Als ik niet die middernachtelijke uitbarstingen van inspiratie had gehad, dan had ik hier waarschijnlijk niet gezeten. Hadden andere mensen me niet (onbewust) aangemoedigd, dan weet ik ook niet of ik het wel had gered. Waren we niet zo ontzettend enthousiast geweest bij het reageren op de uitnodiging van de radio, dan was het vast al te laat geweest. En zou ik in Groningen hebben gewoond, dan had ik het wel aan me voorbij laten gaan, zodat ik op dit tijdstip nog even verder kon slapen.

Maarja, hier zit ik dan, om half vijf opgestaan, met door mijn lijf gierende zenuwen en een slaperig hoofd. Ik moet zo op de radio! AAAAAAAAH!

Wish me luck. :)

now i'm a believer

2010-04-06T21:48:00.000+02:00

Het ultieme leven.

2010-04-03T11:54:00.000+02:00

Soms (over het algemeen vaker in een toetsweek dan daarbuiten) wanneer ik weer eens te vroeg op de ochtend met een slaperig hoofd en ongekamde haren naar beneden stommel, zou ik willen dat ik een kat was. De verlangende kattenogen die mij overal volgen totdat er eindelijk eten in het bakje is getoverd, beschrijven diepe verlangens - maar het valt samen te vatten in de volgende woorden: "Eet. Spin. Slaap." Dus terwijl ik ze hun buikjes vol zie eten om vervolgens naar boven te gaan en zich op mijn bed te nestelen, mijmer ik over het leven dat ze leiden.

Je bent een kat, dus je doet wat je wilt. Als je niet geaaid wilt worden, loop je weg. Als je aandacht nodig hebt, gebruik je je vertederende kattenblik, eventueel vergezeld van verwijtend gemiauw wanneer het niet snel genoeg gaat, et voilà, je bent binnen. Eten staat voor je klaar. Wanneer je genoeg hebt gegeten, zoek je het lekkerste plekje uit en ga je slapen. Heb je genoeg geslapen, dan zoek je de keuken op en ga je eten. Af en toe komt er nog zo'n menspersoon langs die je tussen je oren en onder je kinnetje aait, waarop jij je ogen sluit en begint te spinnen. Geen besef van tijd, want er is toch niets waar je aan moet voldoen. Als je territorium wordt bedreigd door soortgenoten, werp je een hulpeloze blik naar je baasje, die ze dan voor je uit de tuin jaagt. En mocht je in het uiterste geval van nood op het dak van het tuinhuisje zijn geklommen, dan laat je gewoon om half 6 's ochtends je klagelijke roep horen, waarna je er binnen de kortste keren weer vanaf wordt gehaald.

Dus terwijl zij het zichzelf gemakkelijk maken op hun vertrouwde plekje op mijn bed, ren ik van hot naar haar om alles nog gedaan te krijgen. Eten, tandenpoetsen, haren doen, tas inpakken, brood smeren, regenbroek mee, handschoenen vinden, fietssleutel pakken, doortrappen met de tegenwind, dipoolmomenten, integraalrekeningen, parlementaire democratieën, iambische hexameters, adversatieve asyndetons, veranderende magnetische fluxen, de voor- en nadelen van monopolistische concurrentie, terugfietsen naar huis, vinden van de huissleutel - en als ik dan eindelijk weer op m'n kamer kom, liggen ze daar nog steeds, precies op dezelfde plek, alsof er niets is gebeurd.

Het is dat katten geen ijsjes eten, maar anders had ik graag geruild.

Veel woorden over veel gebeurtenissen.

2010-04-02T15:14:00.003+02:00

Gisteren was een dag die wel vijf dagen leek te duren, maar dan zonder slapen tussendoor - ken je dat? Dat je zo veel verschillende dingen doet, dat je op een gegeven moment terugdenkt aan de ochtend en het net lijkt alsof die nooit heeft plaatsgevonden.

Het begin was als een hardloper die net alles heeft gegeven in de eindsprint en dan nog naar huis blijkt te moeten lopen. Het gaat langzaam en je sleept jezelf voort, omdat je weet dat het moet, maar eigenlijk kun je niet meer. Het waren de laatste twee toetsen van een werkelijke uitputtingsslag. Ik wist niet waar ik de energie ooit nog vandaan moet halen.

Het tweede deel was als het begin van een vakantie, waarbij je verstandelijk kunt beredeneren dat je vrij hebt, dat je even nergens meer aan hoeft te voldoen, maar het gewoon nog niet voelt. Het moet allemaal even bezinken. We hadden een uurtje de tijd tot de paasviering zou beginnen, dus ben ik met een stel vriendinnen naar het centrum geweest en hebben we een gigantische bak Ben&Jerry's gekocht. Ik moet zeggen, toen het zonnetje begon te schijnen en we in die warme gloed op het schoolplein aan het genieten waren, voelde ik de vrijheid al wel in m'n vingertoppen tintelen.:)

Het derde deel was nadat de paasviering was afgelopen. Vrolijk, gespannen, nieuwsgierig, enthousiast én uitgeput liep ik samen met Renate richting het station. We waren op weg naar een filmopname voor de BBC, maar afgezien van de zenuwen zou het allemaal lukken.We zouden de trein wel halen, het zou wel loslopen. Dachten we. Totdat het echt onze trein bleek die we aan hoorden komen, en ik nog geen kaartje had, en m'n geweldige laarzen toch niet zo geschikt bleken om te rennen. We trokken een sprintje en sprongen de trein in. Toch gered! Wat ook nodig was, want we hadden één vodje waar opstond hoe we in Amsterdam moesten komen, en deze trein was daar het begin van. Anders waren we hier al gestrand.

Op het station zelf kochten we nog twee kaartjes, liepen naar het goeie perron - en zagen vervolgens de volgende trein wél voor onze neus wegrijden. Alsof we Domino speelden en dit de eerste steen was, die een hele rij mogelijk genante momenten werkelijkheid maakte. Dus, daar zaten we, nog een kwartier totdat de volgende trein zou vertrekken. Het was een mooi moment om even onze chipkaart op te waarderen, die natuurlijk essentieel was voor in Amsterdam, en toen liepen we naar het goede spoor waar de trein al snel aan kwam rijden.

De rit zelf duurde niet eens zo lang, maarja, wat moet je dan? Metro 53 stond er op het briefje... Gelukkig hangen er allemaal leuke bordjes op het station, maar ergens halverwege wisten we het niet meer zeker. "Er staat toch echt een pijl naar boven!" "Ja, maar de poortjes staan daar." Al snel bevonden we ons middenin de Hogeschool Amsterdam, niet echt waar we wezen moesten. Vanaf hier ging het een tijdje steeds verder bergafwaarts. Eenmaal bij Waterlooplein wisten we niet welke kant we opmoesten. Mijn voeten deden pijn. De tijd drong. We hebben twee keer aan dezelfde jongens de weg gevraagd (ahem) en toen we aan kwamen lopen, zaten de mensen al te wachten (want natuurlijk voel je juist op de meest cruciale momenten je telefoon niet afgaan).

We wisten niet precies wat er zou gebeuren - en ik moet zeggen dat het wel een hele ervaring was. Ik had me voorbereid op een ontspannen gebeurtenis, zoals wanneer een kind leert lopen, dat je 'm iets geeft om zich aan vast te houden en glimlacht als hij het maar probeert. In werkelijkheid was het meer alsof ze ons bij onze kraag grepen, aan de rand van een afgrond zetten en een duwtje gaven: "We zien jullie beneden wel weer!" Nou oke, zo erg was het ook weer niet, maar het had beter gekund...

Na afscheid genomen te hebben besloten we zo snel mogelijk weg te lopen, een eind uit zicht van het gebouw, en dan zou ik op een trappetje ergens mijn schoenen omwisselen. "Weet je wat pas écht genant zou zijn?" zei ik, "als die vrouw dus nu toevallig langs zou komen lopen." Maarja, de eerste paar stenen van de hele reeks waren al gevallen, dus raad eens wie er 3 seconden later om de hoek keek. "Oh, hoi," klonk het verbaasd. Een ietwat wantrouwige blik bekeek mij van top tot teen, terwijl ik half in m'n Allstars, half in die laarzen op een trappetje zat aan de Amsterdamse gracht. Het voelde maar een klein beetje ongemakkelijk. Dus na haar wederom tot ziens te hebben gezegd, haastten we ons naar het station. Amsterdam is leuk, maar zo was het wel weer even genoeg.

En net toen we op het punt stonden om op de trein naar Utrecht te stappen, ging Renates telefoon. Of het kon kloppen dat ik daar mijn vest & telefoon had laten liggen? Maar natuurlijk, de vernedering was nog niet groot genoeg. Dus we togen opnieuw naar de Amsterdamse grachten om de vrouw voor de derde keer onder ogen te komen... juist ja.

De tweede poging om terug naar Utrecht te komen verliep beter, al zaten we ingesloten in een coupé vol Franse scholieren, die vooral bezig waren zich vol te stoppen met Cheerios en krakelingen. Uitgehongerd vlogen we in Utrecht dus richting de grachten naar de Italiaan waar we heen wilden gaan. Vanaf dat moment knapte de dag gelukkig op. We hebben er serieus heerlijk gegeten, daarna nog een soortvan gewinkeld, zijn met een grote bak Strawberry Cheesecake-ijs als toetje in de tram gaan zitten en hebben tot na middernacht nog een geniale film gekeken.

Dus vanaf het einde bezien was het nog niet eens zo'n slechte dag, maar het begin leek toen op een of andere manier alweer weken geleden.

Misschien moet ik maar eens bijslapen.

ps Renate, ik vond het toch wel heeel erg gezellig, thanks ! :) x

Opposites attract.

2010-03-31T19:37:00.002+02:00

Toetsweken zijn helemaal niet altijd slecht.

2010-03-30T21:03:00.001+02:00

Nee, echt niet! Het punt is dat je het gewoon even van de andere kant moet bekijken. Ja, je hersens worden misbruikt. Ja, je gedachten worden zodanig gemanipuleerd dat je woorden als 'jurkje' niet meer uit je strot krijgt, maar wel in één keer de parametervoorstellingen van een stipje P kunt opratelen. Het verstoort je dagritme zodanig dat je gaat slapen om 2 uur 's nachts, maar wel om 10 uur 's ochtends het idee krijgt dat het bedtijd is.

Maar kijk, je kunt profiteren van het feit dat je hersencellen worden stilgezet. Wanneer anders maak je 2x dezelfde grote, stomme fout waar de hele klas van mee kan genieten? Wanneer anders kom je op mijmeringen over vroeger zoals deze:

Vroeger, de tijd dat broeken nog tot je navel mochten komen, de tijd dat spacecakes nog met bloem werden gemaakt, in plaats van met Koopmans Oma's Boerenappeltaartmix.

Juist dus. Ik zou zeggen, sla je slag, want mijn hersenen bieden zich bij deze aan.

Pap.

2010-03-29T16:16:00.000+02:00

Het is verwonderlijk hoeveel verschillende associaties het woord 'pap' kan oproepen. Allereerst het ongemakkelijke gevoel dat je buik op het punt staat uit elkaar te ploffen en je de komende 3 weken op een rigoureus dieet moet voordat je niet meer hoeft te worden rondgerold: "Ik kan geen pap meer zeggen!"
Vervolgens de vertedering die nieuwgeworden ouders hebben wanneer hun kotertje in het wilde weg rondbrabbelt (maar eigenlijk zijn eigen vingertjes interessanter vindt dan de mensen om zich heen): "Papapapapapapapapapapap." "Hij zei 'papa', hoorde je dat!"
Ten derde het stevige, degelijke ontbijt van gekookte granen in melk, met een hoge energiedichtheid en volgens recente onderzoeken nog cholesterolverlagend ook.
Tot slot dan die gele drilvla, die iedereen schijnt te eten na het avondmaal en die - in sommige uithoeken van het land - dus 'pap' wordt genoemd.

De eerste paar keer dat ik het woord op deze manier ~~mis~~gebruikt hoorde worden, ontstond er kortsluiting in m'n hersenen. "Ik kan echt niet zonder pap na het avondeten, hoor!" Wat, pap? Je bedoelt dat je na je avondeten nog zo veel honger hebt dat je pap moet eten? Lekker een bordje Brinta of zo? "Ja, dat hoort er inderdaad wel echt bij," hoorde ik een ander zeggen. Het vreemde was dat ik het nog nooit daadwerkelijk geserveerd had zien worden als ik bij de betreffende mensen langsging, maar het scheen dus de normaalste zaak van de wereld te zijn.

Pas toen ik er later een keer langskwam en men me met een pak vanillevla in de hand vroeg of ik nog pap lustte, ontdekte ik de spraakverwarring. Ik voelde een verontwaardiging in me opborrelen.
Pap, dat is het woord voor vloeibaar, krachtgevend voedsel. Je eet het omdat het zo lekker is, dat je het woord dat ze eraan hebben gegeven maar voor lief neemt. Of je eet het omdat je ziek bent, en je de hoogst mogelijke energiehoeveelheid moet binnenkrijgen in een zo klein mogelijke vloeibare eenheid. Het is dan wel iets waardoor je de rest van de dag niet meer ~~mag~~ hoeft te eten, maar dat is niet erg, want het is gezond. En nu dit? Ordinaire vanillevla? Beetje melk, schep suiker en een mix aan stabilisatoren om het zo drilpuddingachtig te maken?
Het gezonde, de fatsoenlijkheid die van de woorden 'bord pap' afstraalt, lost ineens in rook op. Ik bedoel, niets tegen vanillevla (afgezien van het feit dat je er geen vanille in zult aantreffen en dat de stralende geelheid eigenlijk van wortels komt), maar noem het beestje dan bij z'n naam. Vanilline-fantasie, ofzo.

Maar geen pap.

Het is het puntje van m'n neus...

2010-03-20T22:30:00.001+01:00

... dat maar niet warm wil worden. Vandaag, om klokslag zesentwintig minuten over tien (ik geloof dat het uurwerk hier een beetje van slag is), ben ik tot de conclusie gekomen dat dit wel een chronisch probleem moet zijn. Of ik me nu in een koude omgeving bevind, waardoor een bevoren neuspuntje wel te verklaren valt, of dat de temperatuur naar tropische hoogten is gestegen - telkens als ik om een of andere reden mijn neus aanraak, word ik met dit gegeven geconfronteerd.

Het apartste is nog wel, dat de neus er zelf absoluut niets van merkt.

Het is bijna zover!

2010-01-30T19:15:00.000+01:00

Over een paar uurtjes moet ik defnitief de essay hebben ingeleverd die de afgelopen maand zo ongeveer mijn leven heeft beheerst. Niet letterlijk, gelukkig, maar het heeft toch meer invloed gehad dan ik dacht dat een paar woordjes zouden kunnen hebben. Van frustrerende, inspiratieloze momenten tot avonden waarop ik niet eens in slaap kon komen, zo vol zat mijn hoofd met geniale ingevingen en zinsgedeelten. Het was weer een ervaring.

Nu het bijna tijd is om in te leveren, zijn er wel een paar dingen waar ik over na begin te denken. Allereerst: ik ben niet de enige die meedoet en ik ben ont-zét-tend benieuwd wat de rest ervan heeft gemaakt! Ten tweede: Ga ik er spijt van krijgen? Weet ik morgen ineens wél hoe het moet? Of blijf ik zo tevreden als ik er nu, na al die aanpassingen en herschrijvingen, mee ben?

De laatste overweging houdt me misschien nog wel het meest bezig. Vanochtend stelde mijn moeder - over een geheel ander onderwerp, overigens - de vraag: "Wat is erger: ergens niet eens over nadenken, of de principes die je erover hebt loslaten?" En dat is dus het punt. Ik heb nagedacht, ik heb me bezonnen, en heb vervolgens met verve verdedigd dat sites als Hyves en Facebook totaal los staan van de werkelijkheid. Er schuilt echt gevaar in, we moeten er voorzichtig mee zijn, et cetera et cetera - maar ondertussen dump ik er wel m'n foto's en is ook mijn vriendenaantal een stuk hoger dan de werkelijkheid zou vertellen.

Moet ik me nu schuldig voelen, of ben ik gewoon net als de rest van de wereld?

Als ik een Sim zou zijn...

2010-01-28T20:08:00.004+01:00

... dan weet ik nu welke levenswens ik zou willen nastreven.

Weet je een beetje hoe het spel in elkaar zit? Je maakt een poppetje aan, leidt het zo goed en kwaad als het kan door het leven en probeert ondertussen ook nog wat losse wensen te vervullen zodat 'ie een beetje happy blijft. Erg vermakelijk.

In ieder geval, in het spel mag je ook één wens kiezen die je Sim zijn hele leven lang zal proberen te vervullen. Dat kost tijd. Meestal is zo'n wens het eindpunt van een aantal verschillende stappen, of zelfs van een cocktail van verschillende vaardigheden, en het moet maar net uitkomen. Maarja, als je ervoor gaat, dan lukt het ook wel weer.

Zo'n wens is trouwens meestal helemaal niet waar die Sim op dat moment echt behoefte aan heeft. Om eerlijk te zijn zie ik hem nooit smeken om nog even de boeken in te mogen duiken, of om lekker even de loopband op te gaan. Nee, meestal jengelen ze om eten, klagen ze over de omgeving, krijsen ze om frisse lucht en maken ze behoorlijk goed duidelijk dat ze te weinig ontspanning krijgen. In hun ogen, natuurlijk, want als buitenstaander zie ik wél het hogere doel - maar helaas, daar werken zij dan weer niet aan mee.

Toen ik net voor de spiegel stond om een crèmepje op te smeren, ging er ineens een lichtje branden. Als ik een Sim was, dan had ik nu geweten wat mijn levenswens was. Het lijkt mij echt heerlijk om een homo universalis te zijn.

...

Oke, als je dit leest, ben je nog niet van je stoel gevallen! (of heb je de moed bijeengepakt om omhoog te klauteren, dat is ook een optie) In beide gevallen bedankt. :) Om mijn verhaal te vervolgen: het lijkt me echt geweldig om niet één richting op te gaan, maar gewoon in alle kanten vanalles te doen. En dan niet net niks, maar juist zo veel mogelijk! Heerlijk mensen bestuderen, economische formules uitwerken, debatten aangaan, betogen schrijven, politiek bedrijven - en dat allemaal in één mensenleven! Het etiketje mag dan misschien niet de optelsom zijn van waar ik nu naar verlang, maar wie weet zit de wens toch ergens in mij.

De enige vraag die dan nog rest, is of de vergelijking klopt. Wordt mijn wens, Sim-a-like als ik in deze versimpelde weergave van de werkelijkheid blijk te zijn, pas echt vervuld als ik daadwerkelijk geslaagd ben? Of vind ik het geluk toch in de weg ernaartoe?

Een apart slag volk.

2010-01-27T19:17:00.000+01:00

Over het algemeen beschouw ik mezelf, afgezien van enkele eigenaardige voorkeuren en eigenschappen, als een behoorlijk normaal persoon. Is dat normaal? Jawel hoor. Zeker als je bedenkt dat ik de hele wereld aan de hand van mijn eigen perceptie bekijk. Wel zo handig als je je enigszins kunt identificeren met je uitgangspunt, he. :)

Ik heb het idee dat dit verhaaltje niet helemaal uit de verf gaat komen. Maarja, op het moment is het dit of scheikunde en dan weet je het natuurlijk wel. Eigenlijk wilde ik gewoon vertellen dat ik vandaag weer naar de universiteit was geweest en dat het écht heel gezellig was. We behandelden het onderwerp transplantatie. Aan de ene kant is dat een en al moleculair geneuzel, maar aan de andere kant is het heerlijk tastbaar. Huppakee, hier heb je een long. Longkwab zelfs, nog beter. Dat woord doet me echt denken aan weeshuisvoedsel: zo, flats, op je bord - maar dat is weer een ander verhaal. In ieder geval, de theorie komt perfect van pas bij de praktijk en dat is ook wel eens leuk.

Een deel van de dag hebben we dus lekker gekletst over mortaliteit, major histability complex, direct allorecognition, immunosuppressieve medicijnen, collagenase, mesenchymale stamcellen, mixed lymphocyte reaction, pre-alabele voorwaarden en andere interssante zaken. Een ander deel van de dag hebben we allerlei bloederige foto's van harten, longen, nieren en overige allerhande organen in lichamen en in plastic zakjes bezichtigd. Aan het einde van de dag kwam er een man met een getransplanteerde long vertellen hoe het hem was vergaan, en dat was ook heel indrukwekkend.

Maar het mooiste vond ik nog wel een ontdekking die ik samen met een ander meisje deed, ongeveer halverwege dag. We mogen dan denken, verwachten, hopen dat we helemaal niet zo anders zijn dan de rest, dat we gewoon een beetje geluk hebben gehad, maar wie houden we eigenlijk voor de gek? Waar vind je ooit eens stel tieners dat helemaal blij wordt als het woord 'thoraxcentrum' of 'cardiovasculaire aandoening' valt? Right. Het bijzondere is dat we het niet eens doorhadden. Pas tijdens een random gesprek viel het kwartje.

"Mag ik naar de wc?"
"Tuurlijk. Denk aan je nieren!"

Waar hoor je dat ooit? :D

Een teken van leven.

2010-01-11T21:18:00.000+01:00

Vanochtend wees een vriendin me erop dat ik deze blog al schandalig lang niet heb geupdate. Ik steek mijzelf in zak en as. Ik ga op m'n knieën. Ik schaam me diep. Zand erover. :)

Het punt is, al mijn energie nu zit in de schoolkrant. De deadline was vandaag en ik had een enorme stapel stukken te schrijven. Dat deed ik echt met ontzettend veel plezier, maar als je dan een aantal uur achter elkaar geschreven hebt, dan ben je er op een gegeven moment ook wel klaar mee. Dan heb je geen overtollige woorden meer die je eruit moet gooien en weg moet zetten, dan wil je gewoon met een deken om je schouders en een bak popcorn op de bank pretentieloos vermaak kijken. Ja, echt.

Aan de andere kant wil ik jullie niet in de steek laten, dus daarom heb ik (zoals altijd, of course) een geniaal idee bedacht. Wat jullie natuurlijk ten diepste willen, is mij leren kennen. Ja, jullie zijn een open boek. Dus als ik weer eens geen tijd heb om ellenlange verhalen over het wel en wee van mijn huisdieren uit te tikken, dan doe ik het volgende: ik onthul een stukje informatie over mij. Niet iets van 'ik hou van groen', al moet ik dat misschien niet te hard zeggen, maar iets wat mij typisch mij maakt. Dus, als je ooit indruk wilt maken - je weet wat je moet onthouden:

Cassis, bitter lemon, Dubbelfrisss - allemaal leuk op een feestje, maar niet voor de lol. Sinas, daar heb ik écht een hekel aan, terwijl Sprite juist mijn allerallerallerfavoriet is. It brings back memories, zoals ze zeggen. Dat nog wel terwijl het allebei citrusvruchten zijn. Onthou en pas toe, want ik zal je eeuwig dankbaar zijn.

xoxo

Farah is terug!

2010-01-03T17:21:00.004+01:00

Oh my, we hebben vreugdedansjes gedaan, haar geknuffeld, tot het plafond gesprongen, Katja naar boven gedaan (wel op mijn bed hoor, dat vindt ie fijn) en haar daarna het allerlekkerste eten gegeven.
Nee, op zich had ik het nog niet verteld, maar Farah was dus weg. En Farah is één van de twee katten die wij hebben. Als je Farah en Katja zou moeten vergelijken, dan zou je kunnen denken aan Garfield en Odie. Katja is Garfield, van een kilometer afstand te herkennen. Rood, lui, chagrijnig, eigenwijs, en als hij er zin in heeft, moet je maar aandacht voor hem maken. Ohja, en hij heeft altijd honger. Farah is net Odie. Ze laat zich door Katja overal toe overhalen, ontdekt alles elke dag opnieuw en kan de grootste lol hebben met een flessendop (terwijl Katja sneaky haar eten opeet).
Farah valt ook heeel goed te vergelijken met Dory, dat ontzettend hyperactieve maar ook wel weer vertederende visje uit Finding Nemo. Die vergelijking wordt vandaag de dag trouwens niet zo vaak meer getrokken, maar toen ik in de eerste zat en haar elke ochtend om kwart over zes eerst van het dak van het tuinhuisje kon halen voordat ik onder de douche stapte, waren de overeenkomsten zeer duidelijk. Ze is ontzettend vergeetachtig, daardoor ook heel naïef, maar komt dus ook vrolijk elke keer tot de conclusie dat het mogelijk is van een wankele stapel kussens af te vallen. Of dat een flessendop dus echt heel vervelend kan zijn door alle kanten op te rollen. Het leven is hard.

Maarja, nu wijk ik geloof ik een beetje af. Simon had voor oud & nieuw (heeel lief) zijn kamer helemaal gestofzuigd en schoongemaakt zodat wij erin konden blijven slapen. Ik had 'm verteld dat één van mijn vriendinnen niet zo goed tegen katten kon, dus of hij die even van zijn kamer weg wilde houden. Behulpzaam als hij was, heeft hij ze echter helemaal buiten de deur gezet. Katja (zie karakterbeschrijving) maakt dat niet zo uit. Die gaat even naar buiten, voelt de kou, komt vervolgens op z'n gemak weer terug en dan mag je het de rest van de avond goedmaken. Farah daarentegen is niet zo'n held, en toen die niet terugkwam begonnen we ons wel zorgen te maken. Ze was wel eens zes weken lang weggeweest, maar dat was in de zomer, toen ze vastzat bij mensen in het schuurtje, die de deur op slot hadden gedaan toen ze de koffers pakten en op vakantie gingen. Toen was het al niet zo relaxt en kwam ze ondervoed terug. Met deze kou, en vanochtend ook nog de sneeuw, kregen we al helemaal doemscenario's in ons hoofd van bevroren pootjes en een begraafplaatsje bij de cavia naast de schommel. :(

Maar toen - vanochtend wist ik bijna zeker dat ik gemiauw hoorde. Je gaat je dingen inbeelden, dus we zochten wel, maar vonden niets. Er waren al zoveel briefjes rondgebracht, zoveel advertenties geplaatst, we verwachtten niet dat ze echt nog in de buurt was. Een uurtje geleden kwamen we terug van mijn opa, en weer hoorden we dat gemiauw. Dus opnieuw overal kijken: en ja, daar zat ze, voor de achterdeur!

Daarmee ben ik weer gekomen aan het begin van de blog, en ik geloof dat het nu wel tijd is om af te ronden. :) Ik ga nu naar beneden om haar weer helemaal plat te knuffelen!

Oud & nieuw

2009-12-31T17:17:00.002+01:00

Het is hét moment om terug te kijken en tegelijkertijd vooruit te blikken. Om even stil te staan bij de dingen zoals ze waren, maar je vervolgens geheel in het nieuwe, het onbekende te storten.

Ik kan me bijna niet voorstellen dat er alweer een jaar voorbij is. Aan de ene kant lijken sommige dingen zo kort geleden, maar aan de andere kant lijkt het alsof er eeuwen tussen zitten. Dit jaar heeft zeker de nodige veranderingen gebracht. In 2009 namen we afscheid van een van mijn tantes, maar aan de andere kant kreeg ik daar een hechte relatie met God voor terug, iets waar ik ontzettend dankbaar voor ben.

2010. Ik weet nog precies hoe het was toen we 2000 ingingen, de jaren '00, het nieuwe millenium. Ik had een tijdschrift op school over hoe het zou zijn. De angst die werd verspreid, over het vergaan van de wereld, dat ging volledig aan mij voorbij. Het enige wat ik echt interessant vond waren de receptjes die ze hadden bedacht voor oud en nieuw.

Tja, en nu, tien jaar later. Van een kind naar iemand die bijna volwassen wordt geacht te zijn. How things can change. Maarja, stukje bij beetje is het ook wel fijn dat we met z'n allen veranderen, dat er toch een bepaalde lijn in ons levensverhaal zit.

Straks komen m'n vriendinnen en gaan we gezellig oud & nieuw vieren. We hebben de wildste plannen (achja, zolang we het bed niet kapot springen, komt er niemand achter) en ik verwacht dat deze avond echt amazing gaat worden. De eerste avond zonder mijn ouders ook, die we lekker naar anderen hebben gestuurd. Voor nu even geen serieuze lijstjes, geen verplichtingen, geen verwachtingen. Alleen even heerlijk gek doen en van deze avond de beste ooit maken. Ik heb er zin in. :)

Gezegend & gelukkig nieuwjaar everyone!

De (on)zin van kerstliedjes.

2009-12-27T22:52:00.005+01:00

Kerst is eigenlijk alweer voorbij. Je zou kunnen zeggen dat dit bericht dus niet op tijd is, maar misschien is dit juist wel een beter moment voor deze boodschap. De echte kerstfreaks zullen namelijk wat minder sterk zijn in hun verontwaardiging (door toedoen van zowel hun volle maag als eventuele reacties erop zoals 'doe niet zo moeilijk, het is wel weer mooi geweest voor het komende jaar'). De rest zal dit waarschijnlijk sowieso niet lezen vanuit een grote belangstelling voor de feestdagen, dus ik zou het hen elke dag van het jaar kunnen voorschotelen.
Enfin, een poosje geleden hoorde ik het alom bekende lied 'O denneboom'. Ik neem aan dat jullie allemaal wel weten hoe vreselijk lastig dat uit je hoofd is te krijgen als je het eenmaal, ook al is het maar onbewust, hebt gehoord, en daar had ik dus ook last van. Het duurde toch wel een poosje tot ik bij de tekst stilstond en het viel me op hoe ontzettend onzinnig die eigenlijk is:

O denneboom, o denneboom
Wat zijn je takken wonderschoon
Ik heb je laatst in 't bos zien staan
Toen zaten er geen kaarsjes aan
O denneboom, o denneboom
Wat zijn je takken wonderschoon

Ik kon geen andere conclusie trekken dan dat dit afkomstig moet zijn van een door glühwein bedwelmde gast, die 's nachts door het bos ronddoolde en ineens de tranen in zijn ogen kreeg van de pracht van de den voor zijn neus (want alcohol doet rare dingen met je). Dat van die glühwein geldt trouwens waarschijnlijk ook voor de mensen die het met hem eens waren, en die voor de verdere bekendheid van het lied hebben gezorgd.
Want ja, waarom dan geen lofzang op de citroen in de zomer? Ik hou toch wel van een cocktail op zijn tijd. En wat denk je van de ondergewaardeerde lantaarnpaal, van de koe hier in het weiland voor mijn huis en van die heerlijke mok warme chocolademelk, die mijn dag ineens weer goed kan maken? Verdienen die geen eigen melodie?

De glühwein, de feestdagen - de oorzaak van deze waanzin moet echt in die richting gezocht worden. Kijk maar naar de kwaliteit van de overige kerstliederen die we kennen. 'Last Christmas', over de fouten die iemand maakt na zo'n overdadig kerstdiner. Oh, en 'All I Want For Christmas'? Nonsens dat ze alleen 'you' wil, dat blijkt maar weer uit de percentages mensen die vreemdgaan geen issue vinden. 'Kling, klokjes, klingelingeling' vestig tot slot weer de aandacht op de verheerlijking van een voorwerp, en is opnieuw typisch verbonden met de winter.

De les die we hieruit moeten trekken, daar moet ik me zelf ook nog even op bezinnen. Dat het enigszins merkwaardig is, dat staat in ieder geval vast.

Als een elastiek.

2009-12-27T22:20:00.003+01:00

Ik weet niet of ik met deze boodschap enige herkenning op zal wekken, maar het schoot me te binnen tijdens mijn pre-slaapinspiratie (wist je dat onderzoek heeft uitgewezen dat je dan je geniale momenten hebt? maar dat terzijde) en waarom gooien we het dan niet meteen de wereld in, toch? De ether bestaat niet en internet is maar virtueel, dus veel kwaad kan het niet aanrichten.

Het zit zo. Wanneer ik iets in het Engels moet schrijven, of het nu een nieuwjaarswens of een essay is, dan voelt het altijd als een soort diefstal. Alsof ik iets jat, wat ik eigenlijk helemaal niet in m'n handen hoor te hebben, en waarop ik elk moment betrapt kan worden als er even iemand iets beter kijkt.

De moeite die het me in de eerste plaats kost om het op papier te zetten, is natuurlijk al het eerste bewijstuk dat aantoont dat de Engelse taal niet bepaald in mijn natuur zit. Maar dan nog - na al die tijden zwoegen gebeurt het regelmatig dat ik naar een stuk tekst kijk en denk: Waar komt dat nou weer vandaan? Heb ik dit geschreven? Is dit mijn mening, mijn visie? De taal, waarmee ik in mijn eigen hoofd aan de slag ben gegaan en die ik heb gebruikt om er met mijn eigen vingers op los te tikken, zorgt voor een onvermijdelijke kloof. Ik kan er niets aan doen. Zodra de letters verschijnen, zijn ze al niet meer van mij. Er ontstaat een afstand tussen mij en mijn creaties.

Eerlijk gezegd voelt het al zo als ik een simpel gesprek voer, zeg via msn. Zelfs over de begroeting moet worden nagedacht. Het wordt net weer een stukje erger wanneer ik echt iets ga proberen uit te leggen. De woorden van de ander komen op de een of andere manier Engels binnen en blijven zo, maar wat ik dan wil zeggen, dat blijft aan mijn kant van het scherm. Het zit in mijn hoofd, het wil niet geuit worden in een taal die zo ver van me af staat. Het lijkt wel alsof ik de woorden van net te ver naar me toe moet halen. Alsof ze aan een soort elastiek zitten, en ik ze naar me toe moet trekken om er zinnen van te vormen. Gemaakte, onnatuurlijke zinnen worden het dan ook. En zodra de punt is gezet - pang, dan schiet het elastiek alweer terug. Hoe vaak dat wel niet gebeurd op een pijnlijke, vervelende manier, omdat het natuurlijk weer net verkeerd is geplaatst allemaal. Dat virtuele elastiek laat bijna voelbare rode striemen achter.

Als deze schaamtelijke exercitie dan toch tot een succesvol einde is gekomen - de boodschap is overgebracht - dan nog betekent dat niet dat het probleem is opgelost. De grap mag dan zijn gemaakt en de clou begrepen, maar we lachen niet samen.

Nee, ik lach in het Nederlands.

Kerst.

2009-12-25T23:21:00.001+01:00

Het mag dan wel avond zijn (en al wat later ook) en ik mag dan wel moe zijn (en eigenlijk onderweg naar bed), maar dit kan ik niet zomaar voorbij laten gaan.

Kerst. De feestdag met het bijna ongelofelijke verhaal, dat toch zo'n belangrijk deel inneemt van dat waar ik in geloof. Is het niet allemaal wat vergezocht? Als er 'iets' is boven, houdt dat zich dan niet alleen bezig met wat er boven is? Waarom zou het dan überhaupt zijn weg naar beneden zoeken en dan nog, wie heeft er ooit gehoord van een maagd die zwanger werd? Van een man die over water kon lopen? Van een kindje, dat ook nog eens God is, en zou sterven zodat wij toegang krijgen tot een God die wetenschappelijk niet eens bewezen is?

Maar he, als mijn God niet eens zo wijs zou kunnen zijn om een manier te bedenken waarop wij weer tot Hem zouden kunnen komen, als mijn God niet zo nederig had willen zijn om op die manier het pad vrij te maken, als hij niet eens zo machtig was om het op deze wonderbaarlijke manier te kunnen doen - in wat voor God geloof ik dan nog?
Als de God waarin ik geloof beslist over mijn toekomst na dit leven op aarde, als Hij in de eerste plaats zo groot was dat hij dit allemaal heeft gemaakt en als wij beseffen dat wij hier op aarde maar een deel kunnen meekrijgen van Zijn werkelijke kunnen, dan is dit wonderlijke verhaal echt maar een gedeelte van waar Hij werkelijk toe in staat is.

En dat geloof ik. Gezegende kerstdagen iedereen. :)

Snippets from the past

2009-12-09T21:36:00.000+01:00

Tijdens het zoeken naar foto's kwam ik een geweldig boekje tegen. Blijkbaar schreven m'n ouders eens in de zoveel tijd een Courant, een soort tijdschrift met 'cover stories' en eigenlijk van alles over ons verblijf in Azië. Voor mij was het tijdens het lezen allemaal net zo nieuw als voor de rest van het toenmalige publiek en het is zo nice om het dan een soort van opnieuw mee te maken!

De leukste dingetjes:
We (=Simon en ik) hadden wat alternatieve benamingen voor onze Disney-favorieten: "de meflou met de tijger" (the Beaty and the Beast), "doepididoep en mofi" (Junglebook) of "de hiho's ZONDER de mene flou" (een gecensureerde versie van Sneeuwwitje, met dwergjes, zonder stiefmoeder).

"Precies op tijd vlogen we weg. Rebecca vond het vooral heel bijzonder dat het andere, "heeeeeeele goooooote vliegtuig" maar steeds bij ons bleef. Daarmee bedoelde ze de vleugels."

"Rebecca vindt het niet leuk als mama ziek is, maar vindt het prima om een middag in bed te liggen en boekjes te lezen. De beer doet dan ook allerlei bijzondere dingen (zet regelmatig een lied in of doet een bijzonder kunstje) en we vermaken ons prima."

En dan de laatste, ergens op het strand in Phuket:
"Het water was glashelder, maar er zaten gemene billenbijtertjes in het water. Wat het precies voor beestjes waren wist niemand, maar zij die gebeten waren, waren er zeer van onder de indruk."

Want ik was echt doodsbang voor die beestjes! Dat is het enige wat ik me nog kan herinneren, haha.

moving on by looking back

2009-12-08T22:23:00.002+01:00

Ik heb het altijd al fijner gevonden om terug te kijken. Of vooruit, naar de toekomst. Heerlijk to do-lijstjes schrijven, plannen maken, dromen volgen - in ieder geval alles beter dan het saaie nu.

Een paar weken geleden kwam ik op het idee om eens wat oude foto's op te zoeken en die in te plakken. Een soort eigen geschiedenis of zo, inclusief leuke bijschrijfsels en tekeningetjes. Helaas begon de toetsweek toen al te naderen, dus bedacht ik een volgend geniaal plan: het fotoboek zou ik voor Sinterklaas gaan vragen. Gezien Sinterklaas precies de zaterdag na de laatste toets was, zou vervolgens het hele probleem zijn opgelost én had ik meteen iets om naar uit te kijken.

Nou goed, Sinterklaas is geweest, het fotoboek is gegeven - en toen de foto's. Zelf wist ik er wel een paar te liggen, maar ik wist ook zeker dat er meer moesten zijn. Na een lieve blik (nou ja... hij werkte in ieder geval) beloofde mijn vader na kerst de foto's op te gaan zoeken, maar toen ik terug kwam van Joseph (HETWASGEWELDIG!) stonden er twee gigántische dozen op m'n kamer! :)

Dus nu ben ik al drie avonden achter elkaar foto's aan het uitzoeken. Het klinkt misschien een beetje raar, maar het voelt alsof alles een beetje op zijn plek valt. Ik wist altijd wel te vertellen waar ik had gewoond, maar ik wist nooit precies hoe, wat, wanneer. Opeens zie ik nu de kindjes waarmee ik speelde in Maleisië, zie ik mezelf als klein vrolijk meisje dansen in de Disney Parade, zie ik een broertje en een zusje die zich helemaal verliezen in hun spel. Op een of andere manier voelt het fijn om te weten hoe ik vroeger was.

Helaas is de enorme hoeveelheid foto's iets te groot voor het kleine, schattige formaat van mijn fotoboek, dus ik ben al geld aan het tellen om zelf een grotere te kopen (als we hier dan toch aan beginnen, laten we het dan maar goed doen).

Ik word hier zo vrolijk van!

JOSEPH!

2009-12-06T16:59:00.001+01:00

Nu langzaam maar zeker het besef komt dat we echt uit het dal omhoog zijn gekropen, dat het levenslicht werkelijk weer aan de horizon gloort en dat er nog iets van goedheid zit in deze wereld - nu ineens komen alle fantastische dingen tegelijk!

Allereerst werd zaterdagochtend aangekondigd dat mijn nichtjes voor twee weken hier blijven slapen. Druk? Ja. Vermoeiend? Check. Maar het is zo gezellig, ik word er echt vrolijk van dat er eindelijk weer eens leven zit in dit huis. :)

Vervolgens stond ongeveer de hele dag gisteren in teken van Sinterklaas. Er was nog geen moment geweest waarop we aan de surprises hadden kunnen werken, dus werd alles maar op het laatste moment gedaan. Ik heb heel sneaky m'n nichtjes ingeschakeld bij het maken, wat zorgde voor 1) een bende, 2) een hoop gezelligheid en 3) uiteindelijk ook nog een surprise.

Sinterklaasavond was ouderwets gezellig. Na het hele reportoire aan sinterklaasmuziek te hebben doorgewerkt, konden we beginnen aan de surprises en cadeautjes. Hoewel het praktisch-gehalte dit jaar wel érg hoog lag (een luisterboek? een abonnement op HP de Tijd? een ketting om je fiets aan op te hangen in de schuur? een viruscheck?) zaten er ook écht leuke dingetjes bij. Zo kreeg ik bijvoorbeeld The Girls' Book of Glamour, vol met van die ouderwetse maak-je-eigen-lipgloss, hoe-organiseer-je-het-beste-feest, glanzend-haar-met-eieren-en-azijn en allerlei andere handleidingen. Voor het eerst in m'n leven heb ik m'n haar ingevlochten - zelf, en het lukte nog ook. :)

Na het gourmetten, de kruidnoten, de chocoladeletters en de sinterklaastaart was de sugar rush aanzienlijk, maar uiteindelijk kregen we de nichtjes nog naar bed en was het gewoon nog even leuk beneden.

Vanochtend was er kinderdienst, waar ik echt van kan genieten met al die kindjes. Vanmiddag heb ik allerlei foto's van gedurende mijn hele leven (de andere helft wordt over een paar weken uit de berging opgegraven) en die ga ik over een poosje lekker inplakken. :) Echt nice om alles weer terug te zien.

Tot slot, alsof dit allemaal niet genoeg is, hoor ik 10 minuten geleden dat ik naar JOSEPH & THE AMAZING TECHNICOLOR DREAMCOAT ga! STRAKS!

Ik ga denk ik maar weer eens, om mijn 21e vreugdedansje uit te voeren, ghehe.

xoxo

Eventjes bijpraten.

2009-12-02T22:28:00.001+01:00

Vandaag was zeer duidelijk het dieptepunt van deze week. Een dieptepunt dat toch vrijwel een dag heeft geduurd en gisteren al is begonnen - jeetje, wat kan zo'n toetsweek je onder druk zetten!

Gisterenavond om 11 uur, toen ik net klaar was met Frans, tot de conclusie was gekomen dat wiskunde leren toch geen zin meer had en ik biologie er nog niet eens bijgepakt had, toen had ik me voorgenomen gewoon niet uit mijn bed te komen vandaag. Achteraf zou dat een zeer wijze beslissing zijn geweest, maar ja, het valt niet meer terug te draaien.

Frans was niet leuk. Wiskunde was nog veeel minder leuk. Zo niet leuk zelfs, dat ik op een gegeven moment maar ben weggegaan omdat er toch niet veel meer te doen was.

Maaaar (en nu komt het lichtpuntje), vandaag toen ik thuiskwam had ik m'n eerste voldoende binnen - voor een vak dat ik wilde herkansen! Ofwel, ik heb weer één herkansing vrij! Jaaa!

Het enige voordeel van zo'n ontzettend diep, diep dal, is dat het nu alleen nog maar beter kan worden. Al gaat het langzaam. Heel langzaam.

Ik kan het licht al zien. :)

Oke, oke.

2009-11-30T22:07:00.001+01:00

Ik neem mijn woorden terug. Rustgevend? Dacht het niet. Alle tijd? Was het maar zo. Na de eerste paar toetsen zijn we met z'n allen weer flink wakker geschud. Leren is niet goed genoeg. Er bestaat ook iets als inzicht, en als sausje daarboven op wordt bovendien verwacht dat je dingen weet die je niet had hoeven weten. Ja, zo ken ik er nog wel een paar. (oke, ik weet dat het leren-gedeelte misschien wel wat beter had gekund)

En dan nog. Verdienen alle mensen die zo hard geblokt hebben afgelopen weekend (nee, ik reken mezelf daar niet toe, ik hoef geen medelijden. nouja, een beetje maar) geen voldoende? Helaas vertelt de wreedheid der toetsen ons een héél ander verhaal.

Nog vier dagen. We kunnen het. Er móet een leven mogelijk zijn na dit donkere gat.

Vrijheid. Ooit...

Verklaar me voor gek...

2009-11-29T19:33:00.000+01:00

... maar ik vind het eigenlijk wel rustgevend, zo'n toetsweek. Eindelijk een moment waarop verwacht wordt dat je boven aan je bureau boven je boeken zit. Dat er 3 andere sites en een veelvoud aan gesprekken openstaat, maakt niet uit. Je hebt toch alle tijd.

Nee, even serieus, ik vind het écht heerlijk. Het maken van samenvattingen, het rustig doorlezen van dingen, het bestuderen van de interessante onderdelen van vakken - zo leer je nog eens wat, toch? En dat is nog steeds het stadium waar ik me in bevind. Ik besteed aandacht aan de dingen waar ik zin in heb (en dat is nu om een onverklaarbare redenen het maken van een uitgebreid overzichtvan de Latijnse taal) en de rest laat ik wel even liggen. Voor later. Tijd zat.

Helaas begint nu de tijd te komen dat ik naar het volgende stadium moet gaan, of er eigenlijk al hoor te zijn. De uitgeprinte samenvattingen moeten tot vervelens toe worden doorgelezen. De rijtjes moeten gestampt. Noem 4 kenmerken van dit, noem 5 reden waarom dat... et cetera.

Helaas is dat het gedeelte waar ik slecht in ben. Ik kan alles dan nog zo goed voorbereiden, maar al die rijtjes, die opsommingen waar je even 5 minuten tijd voor moet nemen om ze in je hoofd te krijgen, daar heb ik gewoon geen zin in. Die 5 minuten neem ik er heus wel voor, uiteindelijk - maar dat is dan dus wel in de laatste paar minuten voor de toets.

Hoewel ik dus precies weet waar mijn fouten zitten, kijk ik liever de andere kant op en overstem mijn het-is-voor-je-bestwilgedachten. Als het beter voor me zou zijn, dan zou het wel leuker zijn. Dan zou ik het wel doen. Ik doe het niet, dus is het niet beter voor me.

In die ingebeelde onwetendheid leef ik verder.

Life's an adventure

2009-11-28T23:26:00.001+01:00

Jaaa, ik heb weer een nieuwe uitdaging gevonden! Ik durf het bijna niet te vertellen omdat het nog erger (héél veel erger) klinkt dan het in werkelijkheid is, maar aangezien de enige die dit leest ikzelf ben, en ik het allang aan mijzelf heb doorgefluisterd, kan ik het misschien wel kwijt.

Ik ben opnieuw begonnen met Latijn. Al jaren zit ik daar in de les met het idee: 'okeee, ik geloof dat ik niet helemaal begrijp waar het over gaat...', elke keer voor een toets denk ik: 'en hierna, vanaf dit moment ga ik het écht anders aanpakken! - en telkens opnieuw doe ik het niet.

Nu wel. Ik heb een site en daar is een man (of vrouw) geweest en die heeft een cursus Latijn opgezet. Zie je, zo gek ben ik nog niet. Er zijn er altijd die er net een tikje erger aan toe zijn. :D Ik begon een uurtje geleden met de eerste les en nu is het half twaalf en moet ik mezelf dwingen om naar bed te gaan. Wat is dit? Is er iets mis met mij? Vind ik het ineens ... leuk?

Maar ik laat me niet van m'n apropos brengen door zulke gedachten, nee, ik ga door tot het bittere einde! Of tot het eindexamen. Of tot het moment dat mijn enthousiasme weer is vervaagd en de motivatie is verdwenen... maar het begin is er in ieder geval!

Dan wil ik graag afsluiten met een uitspraak van de-man-die-het-voor-elkaar-kreeg-een-cursus-Latijn-te-schrijven-en-dat-blijkbaar-ook-leuk-te-vinden:

"Het is zo moeilijk nog niet. Ook bij de Romeinen liepen een hoop sukkels rond, die toch allemaal Latijn kenden."

Het leed dat verstandskiezen heet.

2009-11-21T21:06:00.003+01:00

Daar stond ik dan, in de kou, met een nog kouder kompres tegen mijn gezicht aangedrukt. De verdoving had niet alleen zijn werk gedaan in mijn wang, maar leek wel doorgelekt naar de rest van mijn hoofd. Ik was opmerkelijk rustig. Ik voelde me eigenlijk meer dan goed! De temperatuur, ja, daar was ik wat minder blij mee, maar verder had ik niets te klagen.

Helaas was ik al voorbereid op de rest. Ik wist nog wel van de vorige keer dat het weghalen van dat onding, die verstandskies, het ergste niet was. Nee, dan begint het net. Je kunt niet meer terug - dat ding is verdwenen - maar aan die zwelling komt geen eind. Bovendien heb je dan ook nog zo'n fijne verdoving waardoor (naast je wang en in dit geval dus de hersenen) ook de smaak is uitgeschakeld. Dat ik van de zenuwen vorige keer niet zoveel had gegeten, was dus erg onhandig.

Daarom begon ik de dag gisteren met een ontbijtje van alles-wat-ik-lekker-vind-en-de-komende-dagen-niet-zal-kunnen eten - en dat was best veel. Gelukkig. De zeven uur nadat ik daar op dat tramstation stond te verkleumen, is het me namelijk niet gelukt mijn mond te openen.

Sinds dat heugelijke moment dat de verdoving was uitgewerkt, het gevoel terugkwam (helaas...) en ik weer kon proeven (jeeej!) heb ik me als een uitgehongerde leeuw op de lekkerste dingen geworpen. Ik begon met een bord Brinta, toen de honger kwam at ik nog wat Brinta en voordat ik ging oppassen besloot ik eens wat Brinta te proberen. Vanochtend was ik toe aan mijn eerste geprakte banaan en ik kan met blijdschap mededelen dat ik geslaagd ben voor de yoghurttest.

Ja, zoals ik al zei aan het begin, eigenlijk heb ik niets te klagen. Het enige waar ik nog over inzit, is het esthetische aspect. De opgezollen wang is nu écht monsterlijk, en ik heb het eens nader bekeken (zoals het een goed dokter betaamt) maar daar werd het niet beter op. Mijn wang is nu zowat 5 centimeter dik - terwijl die dokter daar toch vanaf had moeten blijven.
Ik wil dit duidelijk hebben, en ik zeg het maar één keer: als hij, die wang, nu niet inbindt, dan vrees ik dat de band tussen ons chronisch is verstoord.

Au.

Already out of inspiration

2009-11-15T21:21:00.003+01:00

Well, not really, I just kind of do not know what to write about. Anyhow, I started this blog to force myself to write something every single day, so it would be quite lame to give up on the third day.

There's some very serious, life-determining questions I'm pondering about:
- Should I let my hair grow longer or should I pay a visit to the hairdresser's?
- What two things shall I ask for to be cooked for Christmas dinner?
- What should I wear tomorrow? (this one returns quite frequently...)
- What should I ask for Sinterklaas?
- Is my mother's coat green or is it actually more blue?

Just wanted to share this with you all. (Mm, that'll be myself I guess.)

xoxo

won't you come with me

2009-11-14T14:26:00.004+01:00

So...

2009-11-13T22:13:00.002+01:00

... this is it. It isn't my first try, to be honest, and I've got the feeling it won't be my last either, but what is wrong with 'the one in between'?

I hope you'll enjoy reading my blog, if you'll ever read this in the first place. I'm still deciding on what to do with this. Maybe I'll keep it private. Anyhow, if you're reading this, I guess I changed my mind.

So, let me introduce myself. My name is Rebecca and I like doing a lot of things. I would like to do even more, but unfortunately there are only 24 hours in a day. If I'd become a physicist, that would be the first thing I would change (gravity is fine be me, however).

Not that I see my future like that. I hope in the next few years, I will finish high school, improve my piano skills (well, that's certainly something I could work on for a while), learn more about God, start studying medicine, produce an amazing study for the Junior Med School I'm in at the moment and do lots of cool things with my friends in the meantime. :)

Oh yes, of course I was bound to forget something - I want to make a few more amazing school papers too! I'm one of the editors and today the first issue of this year was published. I'm sooo proud!

Have a look. :D

For a while crocodile! xoxo